الذي ترى له إنه يحمل ، و يخرج المخرج الذي يلين على مسامعه ، و تكلمه من الكلام بما يطيقه عقله ، فإن لكل عقل طبقة من الكلام يعرفه ، و يجتنبه ، و ليكن مذهبك الرحمة ، و لا قوة إلا باللّه . . . » ( 1 ) « اما حق آن كه از تو نصيحت مىطلبد ، آن است كه به قدر شايستگى و تحملى كه دارد و آن گونه كه گوشش را نوازش دهد ، سخن بگويى و حرفى بزنى كه درخور فهم و عقلش باشد ، زيرا هر عقلى توان درك سخنى را دارد و جز آن را درك نمىكند ، علاوه بر اين بايد نصيحت به همراه محبّت و با مهربانى توأم باشد . هيچ نيرو و توانى جز به خدا نيست . . . » اما حق كسى كه نصيحت طلب است بر آن كه از او نصيحت خواسته آن است كه با احترام و تعظيم و به نرمى با او برخورد كند و روى دل و گوشش را براى شنيدن نصيحت او ، به جانب او گرداند و دربارهء گفته‌هاى او بينديشد ، پس اگر موافق حق و بجا بود ، حمد و سپاس خدا را بگويد و اگر هم بر خلاف واقع بود حق ندارد او را متهم كند زيرا كه او هيچ كوششى را در نصيحت وى دريغ نداشته است جز اين كه در اين مورد به راه خطا رفته است و ايراد و اشكالى بر او وارد نيست . ( 2 ) 42 - حق نصيحت‌كننده « و أما حق الناصح فأن تلين له جناحك ، ثم تشرئب له قلبك ، و تفتح له سمعك ، حتى تفهم عنه نصيحته ، ثم تنظر فيها ، فإن كان وفق فيها للصواب حمدت اللّه على ذلك ، و قبلت منه ، و عرفت له نصيحته . و إن لم يكن وفق لها فيها رحمته ، و لم تتهمه ، و علمت أنه لم يألك نصحا إلا أنه أخطأ إلا أن يكون عندك مستحقا للتهمة ، فلا تعبأ بشيء من أمره على كل حال ، و لا قوة إلا باللّه . . . » « اما حق آن كه تو را نصيحت مىكند ، اين است كه در برابر او متواضع